Echo

Studio Atzori (1988 & 1989, Italië) brengt monochrome tweedimensionale werken samen met een reeks sculpturen, vervaardigd uit textiel, metaal en epoxyklei. Binnen deze uiteenlopende vormen ontvouwt Echo zich als een ruimte van psychologische en emotionele resonantie, bevolkt door figuren die zowel een innerlijke als een uiterlijke wereld bewonen. Ze verschijnen als aanwezigheden die zweven tussen herkenning en abstractie, intimiteit en vervreemding, het wakkere leven en de droomwereld.

In het eerste paviljoen van Verduyn gebruikt Studio Atzori de ruimte om een landschap vol suggesties te creëren. Hier wordt herinnering niet opgevat als iets vaststaands, maar als een perpetual machine van gereconstrueerde beelden en emoties. Het verleden verschuift naargelang de afstand van waaruit het wordt herinnerd en wordt beïnvloed door emotie, verlangen en de opeenstapeling van ervaringen. Herinnering is daardoor inherent onbetrouwbaar. Wat we ons herinneren is nooit simpelweg wat er is gebeurd; het wordt voortdurend hervormd door vluchtige emoties, verbeelding en ons verlangen om in het reine te komen met wat had kunnen zijn. In die zin bewegen de werken zich binnen een onzekere temporele ruimte, waarin verleden, heden en toekomstige projecties over elkaar heen schuiven en in elkaar oplossen.

De sculpturen introduceren een fysieke dimensie in dit veranderlijke innerlijke landschap en fungeren als een soort ankerpunt. De verschillende materialen, textiel, metaal en epoxyklei, dragen elk hun eigen materiële kwaliteiten: zachtheid, gewicht, rigiditeit en kneedbaarheid. Ze roepen een herkenbare materialiteit op en bieden een stabiel vertrekpunt van waaruit we onderscheid kunnen maken tussen onze eigen overpeinzingen en die welke door de werken worden aangereikt. Samen met de monochrome werken creëren ze een dialoog tussen oppervlak en volume, beeld en object, aanwezigheid en afwezigheid.

We worden uitgenodigd ons af te vragen hoe diep onze herinneringen het heden blijven bewonen en hoe anticipatie onze ervaring kan vormen nog vóór een ingebeelde toekomst is aangebroken. In welke mate worden de beelden uit het verleden, onze emoties en onze herinneringen doorheen de tijd hervormd? In welke mate bestaan angsten, vrees en toekomstprojecties al binnen ons huidige bewustzijn? En in hoeverre blijven deze herinneringen doorwerken in onze dromen, en bepalen ze subtiel de manier waarop we de werkelijkheid waarnemen?

In plaats van duidelijke onderscheidingen aan te brengen, bevinden de werken van Studio Atzori zich precies in de ruimte daartussen. Een domein van echo’s, fragmenten en projecties, waarin datgene wat herinnerd, verbeeld en beleefd wordt onlosmakelijk met elkaar verweven raakt.