En Avant // Dit is (niet) de evolutietheorie van de troost - Aya Sabi en Dounia

We spreken vaak over intergenerationeel trauma, maar wat geven we nog meer door? Als pijn kan blijven hangen, kan troost dat dan niet ook? In de intieme monoloog Dit is (niet) de evolutietheorie van de troost, geïnspireerd door Half Leven van Aya Sabi, verkent Shams (Dounia Mahammed) de erfenis van pijn, heling en weerbaarheid. Misschien kan heling even erfelijk zijn als trauma.

'De tekst voelt als een innerlijke monoloog die per ongeluk hoorbaar is geworden. Het was intiem om te mogen luisteren.' - Maliqa Fye, Etcetera

---

We spreken vaak over intergenerationeel trauma, maar is er meer? Waarom hebben we intergenerationaliteit enkel tot het trauma beperkt? Als herinneringen van pijn generaties lang in ons lichaam opgeslagen blijven, bestaat er dan ook zoiets als intergenerationele troost die doorgegeven wordt? Kunnen we ook verhalen van weerbaarheid en heling vertellen? Is één leven genoeg om weer heel te zijn? Ja.

In een daverende monoloog die verder bouwt op de roman Half Leven kruisen intimiteit en universaliteit in een daverende vertelling. We volgen Shams terwijl ze kritisch reflecteert over de grote vragen, maar ook terwijl ze - heel eenvoudig - een sjaal koopt. We moeten aan de pijn raken, maar gaan ook verder. Intergenerationele troost: een overerfbaar gevoel van veiligheid.

Geselecteerd door Monty voor En Avant 2026