Stel: je leeft in 2225. De wereld is bevolkt met mensen en humanoïden. Er zijn avatrons, neurospecx, magrails en er is volk op de maan. Stel: je moeder is er plots niet meer. Je staat er alleen voor. Je ademt moeilijker. Mensen die verdwijnen nemen een stukje adem mee. Stel: je wordt opgevangen door je oom. Hij is baas van de grootste producent van avatrons. Maar je weet niet wie hij is.
En dan word je verliefd. Al even plots, een veel te groot gevoel dat niet past in je jonge lijf.
Wat nu?
“Het resultaat oogt indringend, niet in het minst door de podiumbrede achterwand waarop alles geprojecteerd wordt. De digitale vormgeving van de voorstellingen/' target='_blank' class='externalbrowser'>voorstelling voltrekt zich voor je ogen. En het blijft een goed verteld (liefdes)verhaaltje.” Pzazz