Marie-Claire Gouat, Robert Kayser en het avontuur van de “revhue” Aménophis

Aménophis was veel meer dan een tijdschrift. Ontstaan in Brussel in 1968, in de geest die we kennen, rond Marie-Claire Gouat, Robert Kayser, André Morlain en hun medestanders, vond het zichzelf uit als een eigenzinnige, collectieve en beweeglijke « revhue », waarin teksten, beelden, gravures, collages, typografieën, liederen, voorstellingen en performances één geheel vormden: een verbond tussen kunst en leven, dat de gevestigde kaders van zowel de uitgeverij als de kunst weigerde.


Deze tentoonstelling vertelt deze bijzondere geschiedenis aan de hand van de verschenen nummers, affiches, voorbereidende documenten, sporen van voorstellingen en de vriendschapsnetwerken die het project hebben gedragen. Zij belicht ook het persoonlijke oeuvre van Marie-Claire Gouat en Robert Kayser, wier respectieve benaderingen — schrijven, schilderen, graveren, technische uitvinding, drukken en performance — de dynamiek van Aménophis diepgaand hebben gevoed. Terwijl het werk van Robert Kayser indruk maakt door de technische verfijning van zijn onderzoek en zijn belangstelling voor drukprocedés, van lithografie tot offset en later digitale technieken, sluit dat van Marie-Claire Gouat, doorkruist door vragen rond feminisme, vrouwelijke emancipatie en moederschap in al hun complexiteit, vandaag aan bij bijzonder actuele vraagstukken.


Rond deze twee kunstenaars en de belangrijkste bezielers van het project — eerst André Morlain en José Goemaere, later Jean-Michel Pochet — verschijnen verschillende verbonden kunstenaars, schilders, dichters en beeldende kunstenaars: onder meer Gerda Vancluysen, Lionel Vinche, Cécile Miguel en Camille De Taeye, stuk voor stuk figuren die herinneren aan de plastische, poëtische en menselijke rijkdom van deze collectieve ervaring.

Een spelboekje in het Nederlands is beschikbaar voor gezinnen die de tentoonstelling met kinderen bezoeken.