Pascale Simonet-tentoonstelling

In de kern van haar werk ontvouwen zich verschuivende, instabiele gebieden, geworteld in het "donkere en rusteloze" lichaam, doorkruist door impulsen, onzekerheden en gebreken. Deze landschappen beschrijven niet: ze ontstaan. Ze verschijnen als gevoelige sporen van gemoedstoestanden, spanningen, herinneringen of vluchtige waarnemingen.

Er wordt ook bijzondere aandacht besteed aan haar eigen vrouwelijkheid: een
een veranderlijke, intieme aanwezigheid, soms stralend, soms verontrustend, die taal
Het lukt hem nooit helemaal om het op te lossen.

Het werk wordt tevens gevoed door een scherp besef van de fragiliteit van wezens en dingen. Hun schoonheid lijkt voort te komen uit hun onvermijdelijke verdwijning. Het is in deze
Zijn artistieke werk ontvouwt zich in een spanningsveld tussen aanwezigheid en verhulling.

Het creatieve proces omvat een gecontroleerde beweging: beginnend bij een ademhaling, bij een
bijna niets, waardoor de trillingen van betekenis naar boven kunnen komen. Op de rand staand, in
Een ruimte van aarzeling. Angst verwelkomen, met al zijn wisselende gradaties tussen vallen en vluchten. Tussen overgave en momentum, gaat het erom zo dicht mogelijk bij te blijven wat zich aandient.

Vervolgens beginnen er sporen achter te blijven op papier of op doek: herinneringen, dromen,
Vluchtige impressies. Uit deze verweving ontstaan landschappen die niet de wereld willen representeren, maar haar innerlijke resonanties willen onthullen. Dubbelzinnigheid blijft behouden, waardoor er ruimte overblijft voor interpretatie, observatie en gewaarwording. Deze reis, zonder een vastgestelde bestemming, geeft aanleiding tot uiteenlopende werken: tekeningen, foto's, mixed media, collages, aquarellen en olieverfschilderijen. Zoveel pogingen om datgene waarneembaar te maken wat in ieder van ons in stilte blijft vibreren.